ROZDZIAŁ 1

             Parę tygodni temu w szkole pojawił się nowy chłopak. Był dość wysoki jak na swój wiek. Miał bujne brązowe włosy , czekoladowe oczy i zniewalający uśmiech. Wydawał się nawet miły, ale Claire dobrze wiedziała, że ktoś taki jak on nigdy nie zwróci na nią uwagi. W szkole prawie nikt jej nie lubił tylko dlatego, że nie ma markowych ubrań, butów, drogiego telefonu. Była bardzo ambitną uczennicą przykładającą się do swoich obowiązków. To odróżniało ją od większości innych uczniów, którym nie zależało na niczym oprócz dobrej zabawy. Jedynie Alex była pod tym względem podobna do Claire. Z czasem obie bardzo się polubiły. Wytworzyła się między nimi silna więź. Spędzały ze sobą każdą wolną chwilę.

            Nastolatka szła sprężystym krokiem do domu. Jej brązowe włosy sięgające ramion falowały na wietrze. Claire mieszkała razem z mamą w małym, skromnym i nieco obskurnym mieszkaniu. Miało ono zaledwie dwa ciasne pokoje, a raczej pokoiki. Na większe nie było stać Jane, choć i tak już było jej ciężko utrzymywać siebie i córkę  jedynie z marnej pensji sprzedawcy. Dzielnica nie była zbyt ciekawa. O ile w dzień bez większego strachu można było przejść, tak w nocy, ze względu na bliskość nocnych klubów, stawała się ona pełna pijanych napaleńców. Niezbyt wysoka kobieta o jasnych, krótko przystrzyżonych włosach wyglądała przez okno. Codziennie pilnowała by córka przychodziła do domu przed zmrokiem. Claire była jej oczkiem w głowie, jej największym skarbem. Miała tylko ją. Nie potrafiła znieść myśli, że coś mogłoby się stać jej promyczkowi. Od 16 lat prześladował ją lęk, że i ona będzie jej odebrana tak jak drugie z bliźniąt. Co noc śnił jej się ten sam koszmar. Lekarz informujący kobietę o urodzeniu dwójki zdrowych dzieci, a potem słowa pielęgniarki, że jedno z dzieci umarło. Nie, nadal w to nie wierzyła. Czuła, że chłopiec żyje. Nie znała go, a jednak bardzo kochała. Z zamyślenia, wyrwał ją głos Claire.
-Cześć mamo!- Jane natychmiast odwróciła się od okna i starła łzę spływającą po jej policzku.

-Cześć skarbie- uśmiechnęła się przytulając córkę –Jak było w szkole?
-Jak zawsze. A ty znowu płakałaś..

-Nie, coś mi wpadło do oka, nic takiego. Idź umyj ręce, zaraz obiad- zręcznie zmieniła temat. Dziewczyna pobiegła do łazienki. Nim wróciła, Jane nalała zupę do misek. Jak zawsze razem zasiadły do posiłku.

-Claire.. Zostaniesz dziś na noc sama, dobrze?

-Znowu? Dlaczego?- lekko poirytowana dziewczyna wywróciła oczami. Miała nadzieję, że uda jej się z porozmawiać z mamą o wszystkim co ją trapi.

-Musze iść do pracy, zrozum mnie. Każdy grosz się liczy.

-Okej, kolejną noc spędzę samotnie, przecież to nic wielkiego.. – w jej głosie słychać było rozczarowanie.

-Nie złość się na mnie- przysunęła się do dziewczyny –Obiecuję, że ci to wynagrodzę- ucałowała ją w czoło. Claire uśmiechnęła się smutno, wstała od stołu i uciekła do swojego pokoju. Było jej przykro, że matka kolejną noc spędzi w pracy, a nie razem z nią w domu. Chciałaby móc posiedzieć z nią wieczorem przy kubku gorącej herbaty rozmawiając o swoich planach, problemach i o wszystkim co wydarzyło się danego dnia.

            Jane również nie czuła się dobrze z tym, że musi okłamywać córkę. Ukrywała przed nią fakt, że dorabiała pracując w pobliskim nocnym klubie. Bardzo się tego wstydziła. Nie chciała, żeby Claire się o tym dowiedziała. Pewnie by ją znienawidziła, a to złamałoby jej serce. Gdyby mogła przestałaby tam chodzić, ale zmuszała ją do tego trudna sytuacja finansowa. Chodziła tam 3-4 razy w miesiącu i to trochę zasilało ich miesięczny budżet. Właśnie zbliżały się 17 urodziny dziewczyny. Chciała by były one dla Claire wyjątkowe.

            Jane ubrała się w najlepsze ciuchy jakie tylko miała, umalowała się i była już gotowa do wyjścia.

-Dobranoc kochanie!- pożegnała córkę.

-Dobranoc..

            Zasmucona nastolatka położyła się na łóżku słuchając muzyki. Wkrótce po tym zasnęła.